BDB9320
אֱנָשׁ
noun masculine
man, mankind; — absolute ׳
א
Dan 2:10 +;
emphatic אֲנָשָׁא Dan 2:38 +, so
Qr
Dan 4:13; Dan 4:14 ( >
Kt
אנושׁא
K§ 57f); so Nabataean אנוש often Lzb222
Cooke219
SAC22): plural אֲנָשָׁים
Dan 4:14
(Hebraism, M53* proposes אֲנָשָׁא); —
1.
man, human being, Dan 2:10; Dan 3:10; Dan 4:13; Dan 5:5; Dan 5:7 (twice in verse); Dan 6:13 (twice in verse); Dan 7:4 (twice in verse); Dan 7:8; Ezra 6:11 so
בַּראֱֿנָשׁ
Dan 7:13
a son of man, human being (see especially Dr
Dan 102
DB SON OF MAN
).
2.
collective
men, people, Ezra 4:11; Dan 4:14a; Dan 4:22 (twice in verse); Dan 4:29 (twice in verse); Dan 4:30; Dan 5:21, compare plural Dan 4:14
׳
ןְרַע א
Dan 2:43 i.e.
human offspring; בְּנֵי אֲנָשָׁא
sons of men, = men, Dan 2:38; Dan 5:21.