BDB4887
[מִמְשָׁק] noun [masculine] possession (? so RV ), perhaps better place of possession, place possessed by; only construct מִמְשַׁק חָרוּל Zeph 2:9 a place possessed by chickpeas (> AV breeding of nettles), ᵐ5 Δαηασκος. Word very dubious (We GASm); text probably corrupt; SchwZAW x. 1890, 188 conjecture meaning place of growth; Gr (so Now) proposes קִמּוֺשׂ , or קִמְּשׂנִים.
מַשָּׁק see שׁקק . מַשְׁקֶה see שׁקה .
מִשְׁקוֺל, מִשְׁקָל, מִשְׁקֶ֫לֶת, מִשְׁקֹ֫לֶת see שׁקל .
מַשְׁקוֺף see שׁקף . [מִשְׁקָע] see שׁקע .
מִשְׁרָה see שׁרה .
מֵשָׁרִים see מֵישָׁרִים below ישׁר.