BDB9151
תֹּךְ II. תּוֺךְ noun masculine injury, oppression; — absolute תֹּךְ + מִרְמָה Ps 10:7; Ps 55:12 (so Gi; Baer תּוֺךְ); תּוֺךְ, + חָמָס (gloss) Ps 72:14 plural אִישׁ תְּכָּ כִּים Prov 29:13 oppressor ( ᵑ9 creditor; compare אישׁ חמסים 2Sam 22:49; Ps 140:2; Ps 140:5). — 1. תּוֺךְ see תָּוֶךְ.
תְּכָּכִים see תֹּךְ . תִּכְלָה, תַּכְּ לִית see כלה . above,