BDB3844
יָתוֺם noun [masculine] orphan (Late Hebrew id.; Aramaic יַתְמָא, [untranscribed source text 2369]; Phoenician יתם; Arabic [untranscribed source text 2370] pupil, orphan) — יָתוֺם Exod 22:21 + 29 t.; plural יְתוֺמִים v.Exod 22:23 + 8 t.; suffix יְתֹמֶיךָ Jer 49:11 יְתֹמָיו Isa 9:16 לִיתוֺמָיו Ps 109:12 — orphan, i.e. fatherless (|| אַלְמָנָה) Exod 22:23; Ps 109:9; Lam 5:3 (|| אַין אָב); Job 24:9; Ps 109:12 probably also Exod 22:21; Deut 10:18; Deut 14:29; Deut 16:11; Deut 16:14; Deut 24:17; Deut 24:19; Deut 24:20; Deut 24:21; Deut 26:12; Deut 26:13; Deut 27:19; Ps 94:6 ; Ps 146:9 ; Jer 7:6; Jer 22:3; Zech 7:10; Mal 3:5 (in all these, mentioned as helpless, exposed to injury, || אַלְמָנָה and גֵּר); similarly, || אַלְמָנָה Job 22:9; Job 24:3; Job 29:12; Job 31:17; Ps 68:6; Isa 1:17; Isa 1:23; Isa 9:16; Isa 10:2; without אלמנה Hos 14:4; Job 6:27; Job 31:21; Ps 10:14; Ps 10:18; Prov 23:10; Jer 5:28 (in no case clear that both parents are dead).